Frank Weijers

Spelen met ruimte

Toen half maart de boel op slot ging liep mijn agenda, tot aan de zomer overvol,  in 1 ochtend bijna helemaal leeg. Ik voelde wat teleurstelling, over leuke klussen en reisjes naar Griekenland en Canada die nu opeens niet doorgingen, en ook een weldadig soort rust: lekker naar ons vakantiehuisje in Schoorl, een lege agenda, tijd om te lezen en schrijven. En ook ongerustheid: om de kwetsbaren in onze wereld, dichtbij en veraf. Vooral veraf, dit zou een humanitaire ramp van ongekende omvang gaan worden. Tegelijkertijd de gedachte dat dit soort natuurrampen nu eenmaal plaatsvindt en het misschien juist wel goed is bij een overbevolkte wereld. En ook dat dat wel weer heel erg onrechtvaardig is, omdat de rijken er, zoals altijd, veel beter vanaf zouden gaan komen dan de armen. Al dat soort conflicterende gedachten. Polariteiten. Die er nu eenmaal zijn. Ik was totaal niet ongerust over mijn financiële positie. Ja, alle omzet viel ineens weg, maar dat kon ik prima hebben. Ik hoor overduidelijk bij dat bevoorrechte deel van de bevolking.
 
Ik had ook zo’n sabbatical-gevoel: deze tijd zou vast iets aan bijzondere inzichten en besluiten gaan opleveren. Dat is ook zo, realiseer ik me nu. Wat als een crisis begon voelt inmiddels als een transformatie – en voor velen als een ramp. Die transformatie vind ik nog moeilijk te duiden. Ja, er gebeurt zo ’t e.e.a. aan de oppervlakte, waarneembaar, maar er gebeurt veel meer dat nog in een schemerzone zit, wat ik nog niet zo goed kan vastpakken, nog geen woorden aan kan geven. Waar het waarneembaar is: de afgelopen maanden zijn, onder druk van crisis, bestaande tegenstellingen veel manifester geworden. Ik denk dat de wereldwijde protesten tegen geweld tegen zwarte mensen en tegen het wereldwijde geïnstitutionaliseerde racisme nooit zo heftig waren geweest zonder corona. Misschien komen we in een nieuwe fase van helder bewustzijn over de verhoudingen in onze wereld, hoezeer die niet deugen. Het voelt alsof er op allerlei fronten een revolutie sluimert, op het punt staat te beginnen. Vreedzaam of niet zo vreedzaam. Dat vind ik tegelijkertijd verontrustend en buitengewoon hoopgevend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat is eigenlijk jouw verhaal?