Mentaal meer rust in tijden van corona

Ellen van de Put

Na het krijgen van een burn-out in 2018 dacht ik oprecht voldoende handvatten te hebben om nooit meer zo iets mee te hoeven maken. Toch kreeg ik eind vorig jaar opnieuw last van psychische klachten. Gelukkig in mindere mate, dit keer kampte ik met de symptomen van depressie.

Het is niet één moment waarop je ineens beseft dat je gevangen zit in je hoofd. Het is eigenlijk meer alsof het licht om je heen heel langzaam dooft en van binnen ontstaat er steeds meer leegte. Je wereld is veranderd in een donkere waas waarbij het niet meer lukt om kleur te zien. Het was net als bij de burn-out: in het begin gaat het bijna ongemerkt, maar dan voel je jezelf afglijden, je hebt er geen grip op en zakt er verder in. Je begrijpt niet waar het vandaan komt, je wil het tegenhouden, maar hebt geen idee hoe…

Het waren de zomermaanden van 2019 waarin ik me fantastisch voelde, soms bijna euforisch. Ik was geslaagd voor de opleiding die ik naast mijn baan volgde, mocht een mooie vakantie maken, had energie voor 10 en ik was bezig met het opzetten van een initiatief om mensen met psychische klachten met elkaar te verbinden. Maar naarmate we richting de herfstmaanden gingen zakte dat fijne gevoel, alsof het zich rustig ging voorbereiden op een winterslaap. Dat merkte ik zowel aan mijn kelderende energiepeil als mijn gemoedstoestand, die laatste werd steeds meer somber.

Heb je stress?

Na de feestdagen startte ik met een andere baan en dat vraagt vaak veel energie. Ik kwam uit een stressvolle werkomgeving en de nieuwe job was het rustigere vaarwater waar ik op hoopte. Toch kostte het me iedere dag opnieuw de grootste moeite om uit bed te komen, in de file te gaan staan en 8 uur vol te maken. Ik was opgelucht als ik weer naar huis mocht en niemand had gemerkt dat het eigenlijk niet goed ging. Mijn energieniveau zakte steeds verder tot mijn dagen alleen bestonden uit werken en daarna meteen in bed liggen. Toen ik dit punt bereikte ben ik naar de huisarts gegaan en heb ik mijn werkgever ingelicht.

Ik kon de vinger er niet op leggen wat de oorzaak was. Naast mentale klachten had ik ook fysieke klachten, sommigen daadwerkelijk zichtbaar en anderen niet. Mijn hoofd bleef maar pogingen doen om te analyseren waar dit vandaan kwam. Ik had toch alles op orde? Ik trok de conclusie dat er lichamelijk iets mis moest zijn, want weer psychische klachten hebben terwijl er niks aan de hand leek te zijn, dat kon toch helemaal niet?

Toen ik klaar was met de opsomming van mijn klachten bij de huisarts was de eerste vraag: heb je stress? Hoewel de vraag van huisarts terecht was vond ik het op dat moment frustrerend dat ik meteen in de bak ‘het-zal-wel-iets-psychisch-zijn’ werd gestopt. Toch werd voor de zekerheid bloed geprikt, maar ik moest ook een afspraak maken bij de praktijkondersteuner en dat deed ik dan maar braaf.

In het bloed vonden ze iets afwijkends, een veel te hoge waarde van wat ze het stresshormoon noemen. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek, maar wel met de kanttekening dat het ook weleens niks zou kunnen zijn, dat komt vaker voor. Aan de ene kant was ik opgelucht, want misschien was er iets in mijn lichaam mis dat de fysieke en mentale klachten veroorzaakte. Aan de andere kant ontstond er angst, wat nu als ik écht ernstig ziek blijk te zijn?

Van dieptepunt naar acceptatie

Ik moest ruim 1,5 maand wachten voordat ik in het ziekenhuis terecht kon, in maart zou ik aan de beurt zijn. Ondertussen laaide het coronavirus enorm op, waardoor de reguliere zorg werd afgeschaald. Dat hield in dat ook mijn afspraak werd afgezegd en doorgeschoven naar nog eens 2 maanden later. Na dat telefoontje brak ik. De weken ervoor had ik naar die afspraak toegeleefd, dat maakte het feit dat ik me een hoopje ellende voelde draaglijker. Dat dit nog minstens een paar maanden zo zou blijven zorgde voor een mix aan emoties van verdriet en frustratie. 

Gelukkig bleek dit moment ook een keerpunt te zijn, omdat ik me vrij snel besefte dat ik niets aan de situatie kon veranderen. Alle mensen die lagen te vechten voor hun leven op IC’s en het ziekenhuispersoneel dat er alles aan deed (en nog steeds doet) om mensenlevens te redden voelde veel belangrijker dan mijn issues.

In de tijd dat ik langer moest wachten heb ik samen met de praktijkondersteuner gekeken wat ik kon doen om mijn stressniveau te verlagen. Ik volgde een online cursus Mindfulness, wandelde iedere dag minstens een half uur en startte met dagelijks mediteren. Daarnaast sportte ik ook 2-3 in de week, maar dat was niet nieuw. Deze dingen implementeren was redelijk eenvoudig, omdat ik vanwege de coronamaatregelen voornamelijk thuis aan het werk was. Ik kon mijn tijd hierdoor flexibeler indelen. Dat tezamen met niet meer dagelijks naar kantoor hoeven reizen en doen alsof het prima gaat deden me goed. Het bracht me al met al veel rust en regelmaat.

Het moment van de waarheid

De tijd kroop voorbij en uiteindelijk was het zo ver, de afspraak in het ziekenhuis ging door! Er werden allerlei onderzoeken gedaan en later werd ik gebeld met de uitslag. Direct na deze afspraak speelde de vraag: ‘wat nu als er niks uitkomt?’ bij me op. Ik voelde me door de rust die de omstandigheden rondom corona bracht namelijk een stuk beter. Mijn conclusie was: als dat het geval is dan moet ik mijn leven anders inrichten.

Het gevoel dat er niets uit zou komen werd sterker in afwachting van het telefoontje van het ziekenhuis. En dat klopte: “jongedame, je bent kerngezond” was wat de arts me te vertellen had. Op dat moment gingen er een heleboel verschillende dingen door me heen: opluchting en dankbaarheid, dat ik in goede gezondheid verkeer. Het roerde me ook tot tranen, want het besef dat ik er psychisch zo slecht aan toe was dat ik mezelf zowel mentaal als fysiek ziek heb gemaakt hakte erin. Het maakte me vastbesloten om dingen anders te doen.

Met een professional voerde ik nog enkele gesprekken over hoe dit nu zo gekomen was. Het komt eigenlijk neer op te lang doorgaan met dingen die niet (meer) goed voelen, ik ben hooggevoelig en heb een creatief brein. De combinatie van die twee zorgt voor een overactieve hersenpan, bij niet voldoende rust gaat dat niet goed. Ik raak snel overprikkeld en mijn systeem kan niet goed tegen stress. Voldoende rust, veel naar buiten, in beweging zijn en niet teveel hooi op de vork nemen zijn dingen waar ik enorm veel baat bij heb. Met deze kennis lukt het me veel beter om in balans te blijven.

In Hetzelfde Schuitje

Tijdens mijn burn-out ontstond het idee om een platform te beginnen om mensen met psychische klachten online en offline met elkaar te verbinden. Ik merkte dat het erg prettig communiceert met mensen die in een vergelijkbare situatie zaten of hadden gezeten. Je hebt aan weinig woorden genoeg. Zo ontstond het initiatief In Hetzelfde Schuitje. Naast het verbinden van mensen, wil ik bijdragen aan het doorbreken van het taboe wat er heerst op mentale problemen. Ik gun het iedereen dat ze open kunnen zijn over hun mentale gezondheid en dat het simpelweg oké is als het even wat minder gaat.

Corona heeft me rust gebracht en geleerd om geduldiger te zijn. Het bracht me ook de ervaring dat de mind in staat is om je zowel fysiek als mentaal ziek te maken. Precies dit inzicht zorgt ervoor dat ik extra gemotiveerd ben om van In Hetzelfde Schuitje een succes te maken. Ik heb mijn leven anders vormgegeven, dat was niet makkelijk en het blijft nodig om bij te sturen. Echter door te gaan leven in overeenstemming met mijn gevoel en waarden is het absoluut een stuk eenvoudiger, maar bovenal veel leuker geworden. Ik ben onwijs dankbaar dat ik daardoor de tijd en ruimte heb om In Hetzelfde Schuitje te laten groeien! Dat gun ik iedereen. Volg niet je hoofd, maar je hart. Heb vertrouwen en ga met jezelf op reis. Zing, dans, lach, huil, praat, deel, leer, leef, GENIET!

Deel je psychische klachten – Samen ben je sterker – In Hetzelfde Schuitje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat is eigenlijk jouw verhaal?